روزگاره غریبی ست

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

 

**************************************************

 

من بي مي ناب زيستن نتوانم
بي باده کشيد بار تن نتوانم
من بنده ان دمم که ساقي گويد
يک جام دگر بگيرو من نتوانم

امشب از اون شباست که من دوباره ديونه بشم
تو مستي وبي خبري اسير ميخونه بشم

امشب از اون شباست که من دلم ميخواد داد بزنم
تو شهر اين غريبه ها دردم فرياد بزنم

دلم گرفت از اسمون هم از زمين هم از زمون
تو زندگيم چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگاره لعنتي تلخ بهت هر چي بگم
من به زمين واسمون دست رفاقت نميدم

از اين همه دربدري تو قلب من قيامته
چه فايده داره زندگي اين انتهاي طاقته

از اين همه دربدري به لب رسيده جونه من
به داده من نمي رسه خداي اسمونه من

دلم گرفت از اسمون هم از زمين هم از زمون
تو زندگيم چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگاره لعنتي تلخ بهت هر چي بگم
من به زمين واسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم
دست رفاقت نميدم

آهسته ؛  از کنار نگاهم عبور کرد
آرامش قشنگ مرا غرق شور کرد
شاید که عاشق شده ام؛ دوست دارمش
این جمله مثل برق؛ به ذهنم خطور کرد
مهتاب وار ؛ توی شبم پا  نهاد  و  بعد
شب های سوت و کور مرا غرق نور کرد
من را به درک تازه تری از خودم رسا ند
خورشید مهر بود  که  در من  ظهور کرد
مشغول خورد و خواب و چه دانم ؟ ... از این قبیل ؛
بودم که عشق ؛  مقصد من را  شعور کرد
من توی خواب هم ؛ به تو دستم نمی رسید
این را خدای خوب خودم ؛ جفت و جور کرد
ای کاش ؛ پیش از این شده بودی نصیب من
بی شک  ؛ در این  زمینه ؛  خدا هم  قصور کرد  . . .

توی این روزگاره رفته         با این همه صداقت

ببین چی سهم ما شد     ای روزگاره  نا  مرد

از  عاشقی  تباهی          از زندگی  مصیبت

از دوستی شکست          از ساده گی خیانت

**********************************************

 

بگذشتی توزه من و غم تو نگذشت زه من

حقا  که  غمت  از  تو  وفا  دار  تر   است

**********************************************